არჩევნებამდე ყველა ძალამ ნიღაბი უნდა ჩამოიხსნას

ეროვნული საგანძურის გატანა

 

გურამ შარაძე: “არჩევნებამდე ყველა ძალამ ნიღაბი უნდა ჩამოიხსნას”

 ეროვნული განძის გატანასთან დაკავშირებით საზოგადოებრივი აზრის ორად გაყოფამ კარგად ნაცნობი “დახარისხება-გადახალისების” ახალი ტალღა წარმოშვა. როგორც ყოველთვის ხდება ხოლმე, საზოგადოების “მკვდრებში” ცოცხალი ნაწილი უხარისხო, უვარგის ძალად, პოპულისტებად და აგენტებად მოინათლა. მას, “ვინაც არს”, ნაკლებად ეშინია ქუჩებში გამოსული ადამიანებისა თუ “დრომოჭმული” პოლიტიკოსების, სამაგიეროდ, მათთვის მეტი წონა აქვს “ერთი პარლამენტარის” აზრს და ამიტომ ხშირად იშვერენ ხოლმე თითს მისკენ.

…ეს თავად გურამ შარაძეს ნაკლებად, ან საერთოდ არ აღიზიანებს.

 

– ბატონო გურამ, როგორც სამშაბათს გახდა ცნობილი, თითქმის უკვე გადაწყდა ეროვნული განძის სამშობლოდან გატანა. რა გამოდის, თქვენს მიერ ატეხილ განგაშს შედეგი არ მოჰყოლია?

– მე მოვუსმინე გუშინ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმის დირექტორს, ბატონ ლევან ჭილაშვილს, მაგრამ ასევე, მოვუსმინე კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტის დირექტორს ბატონ ზაზა ალექსიძეს. მოგეხსენებათ, ორივე ერთად ბრძანდებოდა ამერიკაში. ზაზა ალექსიძემ კატეგორიულად განაცხადა, რომ ხელი მოვაწერეთ კონტრაქტს, ხოლო ბატონი ლევანისგან ასეთი დაზუსტებული ფრაზა არ ყოფილა. მე უფრო მიმძაფრებს თქვენი შეკითხვის პათოსს ალექსიძის კატეგორიული პასუხი. თქვენ სწორი ბრძანდებით, ერთმაც და მეორემაც, ფაქტობრივად, დაადასტურა ხელის მოწერა განძის გატანასათან დაკავშირებით. რაც შეეხება თქვენი შეკითხვის მეორე ნაწილს, გიპასუხებთ, რომ ამ თვითდაჯერებულობამ გამაოცა, რომელსაც ამჟღავნებენ ჩემი ოპონენტები. როდესაც ჟურნალისტმა ჰკითხა ჭილაშვილს: არ იცოდით, რომ განძის გატანას ბევრი მოწინააღმდეგე გამოუჩნდებოდა.? თვითდარწმუნებით უპასუხა: კი, როგორ არ ვიცოდი, მაგრამ კიდევაც წავედი და ხელიც მოვაწერეო.

მე მამშვიდებს ის გარემოება, რომ ექსპონატების გაგზავნის ვადა (თუ სიმართლეს ამბობენ) არის სექტემბერი, ხოლო გამოფენა ოქტომბერში ტარდება. მანამდე დიდი დროა.

– თქვენ იმედი გაქვთ, რომ ხელმოწერილ დოკუმენტებსა და შეთანხმებას გააუქმებთ?

– არა, ლევან ჭილაშვილი ამ თემაზე ძალიან მტკივნეულად საუბრობდა და ერთ-ორჯერ გადაკრულ-გადმოკრული ფრაზაც წარმოთქვა. ის ძალიან კორექტული და თავშეკავებული კაცია, მაგრამ მეტისმეტად ღელავდა. რატომ უკვირს ბატონ ლევანს, რომ გული შესტკიოდეს ვინმეს მათთან ერთად და ზოგჯერ განსხვავებული პოზიციებიც ჰქონდეს? მან ძალიან ცუდი ინტერპრეტაცია მისცა ჩემს ნათქვამს გრეკ გუროვის შესახებ. არადა, რა იყო ცუდი ჩემს ნათქვამში? მეორეც, ხომ გამოირკვა, ხომ დადასტურდა ჩვენი ეჭვები, რომ არავითარი სახელმწიფო, არავითარი აშშ-ს პრეზიდენტი არ არის საქმეში ჩართული. ეს ხდება გუროვის კერძო ფირმის დონეზე, რომლის წარმომადგენელი ქალბატონი დვალიშვილი ზის ბატონი ჭილაშვილის მუზეუმის შენობაში გახსნილ ოფისში. ალბათ, ესეც მათ ინტერესებში შედის.

– როგორც ვიცი, ამერიკის მთავრობამ იკისრა ჩვენს განძზე “მეურვეობა”

– რომელმა მთავრობამ?

ყოველ შემთხვევაში, არა პრეზიდენტმა.

– ვისგანაც ეს გაიგეთ, დაასახელოს რომელი მთავრობაა. ამერიკას მთავრობა არა ჰყავს. ამერიკის მთავრობა არის პრეზიდენტი. ამ შემთხვევაში, მე ვამბობ, რომ როდესაც საქართველოს პრეზიდენტი გამოდის გამცემი მხარის გარანტი, მიმღები მხარეც უნდა იყოს მისი დონის. თუ კლინტონი შევარდნაძეს ყველა დაბადების დღეს, ყველა ეროვნულ დღესასწაულს ულოცავს და ასე ახლო ურთიერთობა აქვს მასთან (რა თქმა უნდა, ჩვენ ეს გვახარებს), რატომ დგება ის განზე? თუკი ჩვენი პრეზიდენტი “მაკდონალდსის” გახსნაზე მიდის, რატომ არ უნდა წავიდეს კლინტონი ვაშინგტონში ქართული სახაშის, ანდა, სახინკლის გახსნაზე? მერე რა, რომ აშშ ჩვენზე დიდი და მდიდარი ქვეყანაა? პარტნიორობა და მეგობრობა თანაბარუფლებიანი უნდა იყოს. ჩვენ ხომ იმიტომ გამოვედით სსრკ-დან, რომ ვერ ავიტანეთ ჩვენი “უფროსი ძმის” უფროსი ძმობა და ჩაგვრა? რაღატომ უნდა მოვითმინოთ ამერიკის შეერთებული შტატების ჩაგვრა?

ერთი სიტყვით, მაინც რატომ არ ბრძანა ჭილაშვილმა, რომ იმ “ერთმა პარლამენტარმა” ისიც თქვა, რომ მისი მუზეუმის საგანძურის მნიშვნელოვანი ნაწილი ლომბარდში იყო დაგირავებული? რატომ არ გაუკეთა კომენტარი ჩემს ნათქვამს, რომ ხელოვნების მუზეუმი გაძარცვულია და დაკარგული უამრავი ექსპონატი?

– ბატონო გურამ, როგორც ცნობილია, ჩვენი საგანძური (თუ ის გავიდა) გამოიფინება ბალტიმორში, ჰიუსტონსა და სანდიეგოში. ამ უკანასკნელში, მახსოვს, რომ 1989 წელს მოეწყო გამოფენა, სადაც აქედან წაღებული ნივთებიც იყო გამოფენილი. თქვენ თუ გაქვთ ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ სანდიეგოში ჩვენს ექსპონატებს რამე შემთხვეოდეს?

– მე “ერთმა პარლამენტარმა” უნდა ვკითხო გამოფენის მესვეურებს: თუ შეძლებენ დაასახელონ, რა მოგებას მივიღებთ და რას უდრის ის ფული, რომ შემდეგ აქ გვეყოს ექსპონატების, ნივთების თუ ხელნაწერების აღსადგენად? ქართველ კაცს უთქვამს, ,,მკაში გარიგებას ხვნაში გარიგება ჯობიაო’’. ხელი რომ მოაწერეს კონტრაქტს, გამოაქვეყნონ მისი პირობები: რა უჯდება ამერიკას ექსპოზიციის მოწყობა, რამდენი რჩება მოგება, ამერიკა რამდენს იტოვებს, გვჩუქნის? დაგვანახონ, იქნებ მართლა ისეთი კაცია ეს გუროვი, რომ ამ მილიონებს ჯიბიდან ფანტავს, ოღონდ ქართველებმა გაიხარონ. უფრო გაგვიხარდება და უფრო შეგვიყვარდება იგი.

– საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე თბილისში არ იმყოფება. ის 6 მაისს დაბრუნდება სამშობლოში. საპატრიარქო ეწინააღმდეგება განძის გატანას. თქვენი აზრით, რატომ არ დაელოდნენ პატრიარქის ჩამობრძანებას, როცა გატანის თაობაზე იღებდნენ გადაწყვეტილებას?

– გამოდის, რომ ანგარიშს არ უწევენ. პარლამენტარის აზრს ანგარიშს არ უწევენ, პატრიარქის აზრს ანგარიშს არ უწევენ, სტუდენტ-ახალგაზრდობას ლანძღავენ, საქართველოს და ქართველი ხალხის აზრს ყურს არ უგდებენ. რა გამოვიდა? გუროვს კერძო ფირმა აქვს. მას რაც სურს, იმას გააკეთებს, მაგრამ ხელოვნების მუზეუმი, ისტორიის მუზეუმი და ხელნაწერთა ინსტიტუტი არის კერძო ფირმა და ლომოურის, ალექსიძისა და ჭილაშვილის კერძო საკუთრება?

– საერთოდ, ბატონო გურამ, კერძო ფირმას აქვს უფლება, რომ სახელმწიფოს დაქვემდებარებაში მყოფი ნივთები “გაითხოვოს”?

– მე ნუ მკითხავთ, მას ჰკითხეთ.

– ბატონო გურამ, ყველასათვის ცნობილია, რომ განძის ნაწილი წინათ საპატრიარქოს ეკუთვნოდა. რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ გადავიდა სახელმწიფო დაქვემდებარებაში. როგორც ამასწინათ პარლამენტის სხდომაზე განაცხადა ბატონი ვალერი ასათიანმა: “ეს სამართლიანობა უნდა აღდგეს და შედგეს ნუსხა, რა გადაეცეს ეკლესიას და რა დარჩეს სახელმწიფოს”. თქვენი აზრით, ეს განცხადება ახალგაზრდების გულის მოსაგებადაა გაკეთებული თუ რეალურადაა შესაძლებელი ამ ისტორიული სამართლიანობის აღდგენა?

– ამერიკიდან დაბრუნებულმა დირექტორებმა თავიანთი საუბრით კიდევ ერთხელ დამარწმუნეს, რომ გულწრფელნი არც ისინი არიან და არც მათი მომხრე ხელისუფლების წარმომადგენლები. ჩვენ “გვებრძოდნენ” იმ “არგუმენტით”, რომ “რატომ აწყობთ აქციებს, რატომ გამოხატავთ გულისწყრომას. ჯერ ხომ არ ჩამოსულან ამერიკიდან ჭილაშვილი და ალექსიძე”. არც ილია მეორეა ჩამოსული. ჭილაშვილი და ალექსიძე იქ პირობების გასაგებად არიანო წასულები.  არც ერთს არ წამოსცდენია, რომ ისინი კონტრაქტის გასაფორმებლად იყვნენ წასულები. ე.ი. მოგვატყუეს. ტყუილი, ტყუილი, ტყუილი, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე.

ეკლესიამ, საპატრიარქომ უნდა დაიბრუნოს ეს განძი. მან უნდა დააკანონოს თავისი პრეტენზიები. ვის ხელშიც არის, სამწუხაროდ, ძალაუფლება, მათი არც პირიდან და არც ხელიდან არავითარი სასიკეთო ნიშანი არ ჩანს, რომ ეს განძი ეკლესიას დაუბრუნდება.

რა თქმა უნდა, პირველად არ გესმით მოსაზრება, რომ აქციის მონაწილე ახალგაზრდების უკან თითქოს დგას რომელიღაც პოლიტიკური ძალა. იმასაც ამბობენ (შეიძლება არც გაგიგიათ და კიდევაც გაგიკვირდეთ), გურამ შარაძეს მანანა არჩვაძემ პირველობა წაართვაო. რა კომენტარს გაუკეთებთ ამ ჭორებს, არის კი მათში სიმართლის მარცვალი?

– ეს იმდენად ხელოვნურადაა ყურითა თუ ხელით მოთრეული, რომ ასეთ ჭორებს, თქვენის ნებართვით, კომენტარს არ გავუკეთებ. ეს მათ სინდისზე იყოს. სიცრუეა, თითქოს მე ვდგავარ აქციის მონაწილე ახალგაზრდების უკან. მე სრული კატეგორიულობით ვაცხადებ: “სად იყვნენ ბავშვები, როდესაც მე მოვაწყვე აქცია”. ახალგაზრდებმა აიტაცეს ეს აქცია და მომემხრნენ, მაგრამ შემდეგ დამოუკიდებლად დაიწყეს მოქმედება. თუნდაც იმაში არ მიმიძღვის ერთი ფრჩხილისოდენა წვლილი, რომ მომეწოდებინა ამ ბავშვებისთვის, ეშიმშილათ. ეს არის წარმართული, არაქრისტიანული ქმედება. მართლმადიდებლობა ქადაგებს მხოლოდ მარხვას და ლოცვას. მე არ ვგავარ ზოგიერთ პოლიტიკოსსა და აქციის ორგანიზატორს, რომლებიც აქეზებენ, საზარბაზნე ხორცად იყენებენ ახალგაზრდებს და თვითონ არ შიმშილობენ – დავსუსტდებით და ვეღარ ვუხელმძღვანელებთო.

– მიზანშეწონილად რომ მიგაჩნდეთ, იშიმშილებდით?

– რა თქმა უნდა, მეც ვიშიმშილებდი. მეც მათთან ერთად ვიქნებოდი. მით უმეტეს, თუ ჩემგან იქნებოდა ინსპირირებული და წაქეზებული.

– ბატონო გურამ, ვიცი, რომ ზაზა შენგელიას გაუგზავნეთ მიმართვა ნატო ონიანის გათავისუფლების მოთხოვნით. რამ გაიძულათ ეს მოქმედება, რა პრეტენზიებს უყენებთ ონიანს?

– თქვენ ეს საიდან იცით?

– ჟურნალისტი ვარ, ბატონო გურამ.

– მე მართლა გავუგზავნე წერილი ბატონ ზაზა შენგელიას. ჩემს საპარლამენტო გამოსვლას, რომელიც უკვე მეოთხე კვირას ითვლის, პასუხი არ მოჰყოლია. შენგელია ვალდებული იყო, რომ პარლამენტის შეკითხვებზე პასუხი გაეცა. რას ჰგავს ის, რაც ხდება პროგრამა “მოამბის” რედაქციაში? ტენდენციურად შუქდება მიმდინარე პოლიტიკური პროცესები და ხშირად გადაიცემა პიროვნების შეურაცხმყოფელი სიუჟეტები. ჩემს წერილში კონკრეტულად მივუთითე რამდენიმე სიუჟეტზე, რომლითაც ხდება როგორც კომპრომეტირება, ასევე დაჩაგვრა ერთი პოლიტიკური ძალისა მეორე ძალის სასარგებლოდ. მე კატეგორიულად მოვითხოვ პასუხს ბატონ შენგელიასგან. თუ არ ვიქნები მართალი, კი ბატონო, დატოვონ ონიანი. ასევე, მინდა განვაცხადო: ონიანი ბოროტად იყენებს პრეზიდენტთან სიახლოვესა და მის ნდობას, განსაკუთრებით ორშაბათის ინტერვიუებს და ტერორი აქვს რედაქციაში მოწყობილი. თანამშრომლები არიან ტერორიზებულები. მე რომ იქ მივედი და ეს განცხადება მივიტანე, ყველა თანამშრომელი მეფერებოდა, მაგრამ ჩუმად, რადგან მათ ეშინოდათ სამსახურის დაკარგვისა. ვინ არის ნატო ონიანი, რა გაუკეთებია მას ამის ფასი ან საქართველოსთვის ან ქართველი ხალხისთვის ან ქართული ტელეჟურნალისტიკისათვის, რომ ამდენი უფლება მისცეს თავის თავს? მე მოვუწოდებ პრეზიდენტს, ყურადღება მიაქციოს ჩემს სიტყვებს, რომელსაც ხშირად ვიმეორებ – ყველა პრეზიდენტს საკუთარი გარემოცვა ღუპავს.

– თქვენს ირგვლივ, თქვენს მოძრაობაში ზვიადისტების დიდი ნაწილია. არსებობს მოსაზრება, რომ ზვიადისტებთან ასეთი მეგობრობა, ახლობლობა გილახავთ რეპუტაციას, როგორც მკვლევარს, როგორც პარლამენტარს. თქვენ თუ დაფიქრებულხართ ამაზე?

– მე საერთოდ წინააღმდეგი ვარ ფერების მიხედვით დაყოფის. ამან დაღუპა საქართველო. ასევე დამღუპველია შევარდნაძისტებად, ზვიადისტებად დაყოფა. ჩვენი მტრის ანგარიშში შედის გაყოფა, გახლეჩა. ვისაც სურს ჩვენთან შემოსვლა, არავის ვუსინჯავთ “ისტობას”. მეორეც, ზვიად გამსახურდიასთან ჩემი დამოკიდებულება ყოველთვის იყო გამსჭვალული ღრმა პატივისცემით და ყველამ იცის, რომ მე არ ვხლეჩ საქართველოს მოსახლეობას არც მიმართულების, არც ფერების მიხედვით.

– ბატონო გურამ, შეიქმნა თუ არა თქვენი მოძრაობა, მასში უამრავი ადამიანი გაწევრიანდა. ახლა დარწმუნებული ვარ, რა მდგომარეობაც გაქვთ.

– როგორი?

– მე კარგი მგონია.

– რა თქმა უნდა, დიახ, მუშაობა მიდის შეუნელებლად.

– ამ დღეებში ტელეკომპანია “რუსთავი-2”-მა გადმოსცა სოციოლოგიური კვლევის შედეგები. იქ პირველ ოცეულში თქვენი პარტია არ აღმოჩნდა.

– სწორედ ეს არის იმის ნიმუში, რომ მათზე ძლიერები ვართ. ეს მოაწყო რომელიღაც სააგენტომ, რათა მოსახლეობა დაამონონ და ისევ დეზინფორმაციულ ვაკუუმში მოაქციონ. ჩვენ სიცილადაც არ გვეყო ეს ე.წ. სოციოლოგიური გამოკვლევა. თუ ჩატარდება ნამდვილი გამოკითხვა, მაშინ ნახავთ, ოცეულში მოვხვდებით, ხუთეულსა თუ სამეულში.

– თქვენ აფუძნებთ “საქართველო უპირველეს ყოვლისა”-ს რეგიონულ ორგანიზაციებს. ასე ვთქვათ, იწყებთ ახალ სიცოცხლეს. რა მდგომარეობაა ამჟამად?

– ჩვენ ჩამოვყალიბდით რამდენიმე რაიონში (ბატონი გურამი ცამეტ რაიონს “რამდენიმეს” უწოდებს, მ.ს.), ხვალ (6 მაისს, მ.ს.) საგარეჯოში ვატარებთ დამფუძნებელ ყრილობას და სხვა. სიახლეა ისიც, რომ თბილისის ორგანიზაციის თავმჯდომარედ ავირჩიეთ პარლამენტარი, ხალხის საყვარელი პიროვნება ბატონი მანუჩარ მაჩაიძე. ჩვენი მთავარი ამოცანაა, რაც შეიძლება მალე ჩავატაროთ საქმიანი ყრილობა, რომ ავირჩიოთ “მუშაჯგუფები”. მეც გავწყდი წელში და მჭირდება უახლოესი თანამოაზრეები, რომელთა ნაკლებობასაც არ განვიცდი, მაგრამ მათ არა აქვთ იურიდიული სტატუსი.

– ბატონო გურამ, არ შემიძლია არ გითხრათ, რომ თუ თქვენ “პოპულისტს” გიწოდებენ, ძირითადად იმით ხსნიან, რომ თქვენ იწყებთ საქმეს, მაგრამ არასოდეს ამთავრებთ…

– არ არის ეს სწორი. თქვენ ნუ გერიდებათ ნურაფრის. არც ორიგინალური ხართ, არც პირველი და არც უკანასკნელი. ეს ჩემზე ტრაგიკულად არ მოქმედებს, იმიტომ, რომ ეს ჩემს დამარცხებას არ ნიშნავს, არამედ იმას, თუ დღეს საქართველოში რა ძალა ბატონობს. მათ არ იციან, რომ ამით მე მეტ სიყვარულს მმატებენ ხალხის მხრიდან. ისინი სწორედ იმ ტოტს ჭრიან, რომელზედაც სხედან. ე.წ. ბოლომდე მიუყვანელი თემებიდან სულ ახალს გეტყვით: შევიტანე სარჩელი ისნის სასამართლოში სექტანტების წინააღმდეგ, იეღოველების წინააღმდეგ და ვნახოთ, როგორ გადაწყვეტილებას მიიღებს სასამართლო. გამოჩნდება, როგორი სასამართლო გვყავს. ჩვენ ხომ არჩევნები იმისთვის გვინდა, მაკა, რომ არჩევნებამდე ყველა ძალამ გამოამჟღავნოს თავი, ჩამოიხსნას ნიღაბი. მაგაზე კარგი რა არის? ხომ იცის ამომრჩეველმა, ვის უნდა მისცეს ხმა – იმას, ვინც იბრძვის ეროვნების შენარჩუნებისათვის თუ ეროვნების უარყოფისათვის? იმას, ვინც იბრძვის ჩვენი საგანძურის გადარჩენისათვის თუ იმას, ვინც მის გაფუჭებას, დაზიანებას, გაძარცვას და დაკარგვას უჭერს მხარს? იმას, ვინც იბრძვის ეროვნული მრეწველობის, სოფლის მეურნეობის აღდგენისათვის, თუ “მაკდონალდსისა” და “კოკა-კოლას” გავრცელებისათვის? ვინც იცავს ქართულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას თუ ვინც ხელს უწყობს ჩვენი სარწმუნოების დასუსტებას? ასე რომ, პირიქით. მე ახლა მათქმევინეთ, გამაშლევინეთ კარტი ჩვენი ე.წ. “გამარჯვებული” მოწინააღმდეგეებისა. ახლა შეიძლება შემოგვიბრუნდნენ. ღმერთმა ხომ იცის, მე გამიხარდება, ოღონდ საქართველოს საქმე გაკეთდეს, ოღონდ ეროვნული საქმისკენ იბრუნონ პირი.

– გმადლობთ ინტერვიუსათვის.

 

P.S. ჩვენი დიალოგი აქ შეწყდა.

ბატონ გურამს შვილის საფლავზე ეჩქარებოდა…

 

მაკა სულაშვილი
“მეოთხე”, 7-14 მაისი, 1999
Advertisements

2 Responses to არჩევნებამდე ყველა ძალამ ნიღაბი უნდა ჩამოიხსნას

  1. Ilona Waldvogel ამბობს:

    Very Nice website. I just finished mine and i was looking for some ideas and your website gave me some. Did you develop the website alone?

    Thanks

  2. Shavon ამბობს:

    ბედნიერი ვარ, რომ ვნახე ეს გვერდი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s